‘t Is al warm, terwijl het toch nog maar halfacht is in de ochtend. De frisheid van de nacht hangt nog net in de lucht als ik de man zie zitten. Hij heeft een mooi plekje te pakken daar op die boomstronk, in het enige streepje zonlicht dat de open plek rijk is. Jaartje of veertig, kortgeknipte kop, rugzak tussen zijn benen, telefoon in de hand. 

Als we voorbijlopen kijkt hij op van zijn telefoon.
Goedemorgen’, zegt hij vrolijk.
‘Goedemorgen’, zeg ik even vrolijk, ‘u zit daar vast heel lekker zo in het zonnetje. ’t Is nu nog aangenaam hė?’
‘Ja, heel fijn zo, maar kijk…’, zegt hij terwijl hij zich half omdraait, ‘zie je die vogel? Die is dood… ’t Is bizar, zit ik hier, ligt er zomaar een dode vogel. Wat betekent dat?’ 

Nu zie ik ‘m ook, zo’n drie meter verderop. Het is een jonge ekster. Een verdrietig gevoel bekruipt me, boven op het ongemakkelijke gevoel dat ik al heb, als ik zie hoe planten en dieren worstelen met de hitte. ‘Ja, zeg ik. Dat zullen we vast steeds meer zien. De vogels hebben het moeilijk met deze droogte.’ 
‘En daar dan?’, zegt de man, terwijl hij wijst naar de brede sloot langs het pad, ‘daar is water toch?’
‘Ja, da’s waar, maar dat is voor de eenden. Hebt u weleens een ekster zien zwemmen?’ 

De man is plotseling zijn interesse in ons gesprek verloren. Wat ik zeg, past niet in zijn straatje merk ik. 
‘Het is bizar’, herhaalt hij zichzelf, ‘wat doet die vogel hier? Ik ga er maar eens flink over nadenken. Kent u dat beeld?’, zegt hij, terwijl hij een slechte imitatie laat zien
‘Jazeker, Le Penseur van Rodin…’ 
‘Ja die! De Denker!’ 
‘Gaat u maar lekker denken, ik wens u veel succes! Wij gaan naar huis, kijken of er nog iets in de pot zit voor mijn hond’. 

Zo’n vijftig meter verderop lopen we onze straat in. Nou ja, lopen…? Zigzaggend en springend over stapels stenen, buizen en zandhopen banen we ons een weg naar de voordeur. Ze zijn al maanden bezig met het vervangen van de waterleiding, het schiet maar niet op. De laatste weken is er een grote pomp bij gekomen die dag en nacht een grote hoeveelheid water ongebruikt staat weg te stampen naar een put. 

Wat zou Le Penseur daar eigenlijk van vinden…?