Jongens, wat ben ik lekker aan het rucken! De vuurwerkknallen van 2025 heb ik opgelucht achter me gelaten en ook Bobbi loopt voor het eerst weer naast me met haar staart fier overeind. Het puntje ervan krult van plezier. Het is anders dan anders, er knispert verse sneeuw onder mijn warme winterlaarzen. Ik ben me bewust van mijn rode appelwangen en met elke ademhaling zuig ik een teugje geluk mee naar binnen. Nostalgische pleziergeluiden van neerploffende sneeuwballen, snerpende sleetjes en blij lachende kinderstemmen vullen de winterlucht. Het geritsel van een merel die zich tegoed doet aan de bessen van een vuurdoorn. Als hij mij heeft gespot, staakt hij zijn arbeid en kijkt me schaapachtig aan voordat hij opvliegt.

Ik ben dankbaar dat ik weliswaar een oud gebakje ben, maar nog steeds opgewekt en met stevige pas volop kan genieten van al het moois wat zich onderweg aandient. Wat een zegen. Je hebt het natuurlijk niet voor het zeggen in het leven, maar ik denk wel dat het helpt dat ik veel ruck. Eigenlijk wel elke dag. Al jaren.

Pas onlangs kwam ik erachter dat ik ruck. Althans, dat dat zo heet. Terwijl ik het al minstens dertig jaar doe. En dat ik daarmee ook nog eens een trendsetter ben, daarvan was ik me al helemáál niet bewust.

Toch dringt dat hier in de omgeving niet echt door geloof ik. Vaak zie ik mezelf lopen en voel ik mensen denken: daar heb je dat rare mens weer met die zwarte hond en die eeuwige fuchsiaroze rugzak. Ik weet nog dat ik ‘m kocht bij de Hema voor vijftien gulden, dus hij moet minstens honderd jaar oud zijn. Hij heeft de halve wereld gezien en ontelbare kilo’s verstouwd. Talloze malen ben ik al rammelend met mijn lege flessen naar de glasbak gehobbeld. Ontelbare keren heb ik algauw een kilootje of zeven, acht van de supermarkt naar huis gebracht.

Verlamming

Ik dacht dat mijn roze vlam eeuwig bij me zou blijven, maar het mocht niet zo zijn; tot mijn grote verdriet zijn beide ritsen verlamd geraakt. Hoe kan het hè, echt allebei, vrijwel tegelijk! Alsof ze niet zonder elkaar konden. Plots moest ik kiezen tussen het onderweg verliezen van mijn kostbare etenswaren, of het afdanken van mijn steun en toeverlaat en een nieuwe aanschaffen. Met tegenzin is het het laatste geworden. Ik loop nu met een groot bont geval met allemaal praktische vakken waar ik een hoop in kwijt kan. De fuchsiaroze schouderbanden herinneren nog aan mijn favoriet, maar dat helpt niet om me met mijn nieuwe aanwinst te verbinden. ‘k Heb niks met het ding.  

Maar ik dwaal af. Rucken dus. Rucken, ruckte, geruckt. Het klinkt een beetje viezig, maar het is toch echt een keurig werkwoord. Trendy ook. En noem je het ‘rucking’ dan kun je meteen mee in de internationale hype: rondlopen met een rugzak vol gewichten. Op internet lees ik dat je zo drie keer zoveel calorieën verbrandt als bij gewoon wandelen; door het extra gewicht belast je de spieren in je rug, schouders, buik en benen. Je houdt automatisch je schouders naar achteren en houdt je romp continu aangespannen

Grappig hè? Ik ben dus een overtuigde rucker, zonder dat ik het ooit in de gaten had. Ik ga er lekker mee door, ook in het nieuwe jaar. Een goed voornemen zonder dat het een goed voornemen is…